Yabanların Mozart’ı…

İnternet mağazası Amazon, İngiltere’de indirmeden dizi ve film izleme (streaming) hizmeti veren iki piyasa liderinden biri. (Diğeri Netflix) Eskiden adı LoveFilm olan bu servis, şu an Amazon Instant / Prime Video olarak hizmet veriyor. Benim de abone olduğum en cüz’i fiyatlı paketle görece yeni dizi ve filmlere sınırsız ulaşabiliyorsunuz. Bunlar arasında televizyonda gösterilen diziler olduğu gibi Amazon’un kendi yapımları da var. En popülerleri ise “Mozart in the Jungle” ve “Transparent.”  Transparent da beni epey etkiledi, ama henüz bütün bölümleri bitmediği için onu başka bir yazıda ele alacağım.

New York Senfoni Orkestrası’nda perde arkasında geçen olayları anlatan “Mozart in the Jungle”ı ise dün bitirdim ve izlemekten çok keyif aldım. Oyunculuk yeteneği, farklı ve karizmatik tipi, rol aldığı filmlerin geniş skalasıyla beni kendine hayran bırakan, favori aktörlerimden Gael Garcia Bernal dizinin başrolünü oynuyor. Kendisini Amores Perros (Paramparça Aşklar Köpekler), Bad Education (Kötü Eğitim), Babel (Babil), Motorcycle Diaries (Motosiklet Günlükleri), La Science des Reves (Rüya Bilmecesi) gibi filmlerden tanıyor ve seviyoruz.

Bernal’in hayat verdiği Meksikalı efsanevi orkestra şefi Rodrigo tutkulu, biraz kaçık ama çok karizmatik biri. Genç obuacı Hailey (Lola Kirke) ise bir gün bu orkestrada çalmayı kafasına koymuş bir müzik öğretmeni ve Rodrigo’nun son dakika yaptığı seçmelere katılıyor. Burada başarılı olunca orkestranın ilk provasına davet ediliyor. Ama iki kere çok büyük hatalar yapıyor ve doğal olarak atılıyor. Rodrigo ona kanıyla canıyla çaldığını, ancak orkestraya girmeye henüz hazır olmadığını söylüyor. Daha sonra Rodrigo onu özel asistanı olarak işe alıyor. Böylece Hailey orkestrayı ve tabii ki Rodrigo’yu yakından gözlemleme şansı buluyor. Önemli yan rollerde ise emekliye ayrılan bir önceki şef, huysuz Thomas (Malcolm McDowell, Otomatik Portakal’ın başrolünde oynayan adammış, bu ikisinin aynı kişi olduğuna hala inanamıyorum), orkestranın paragöz ve samimiyetsiz müdürü Gloria (Bernadette Peters), Thomas’ın sevgilisi de olan güzel ve “cool” çellist Cynthia (Saffron Burrows) ve eski hippie, orkestranın hap satıcısı üyesi Dee Dee gibi renkli karakterler var.

gael-garca-bernal-rodrigo-mozart-jungle-amazon

                Klasik müziğin dahi çocuğu rolünde Bernal…

İlk bölümü 23 Aralık’ta yayınlanan dizinin şu ana kadar 10 bölümü çekildi. Senaryo, obua sanatçısı Blair Tindall’ın 2005 yılında aynı adla yayımlanan yaşam öyküsünden yola çıkmış. Geçmişteki favori dizilerimden “Bored to Death” ve geçen yılın en iyi filmlerinden “The Grand Budapest Hotel”in yıldızı Jason Schwartzman da hem yapımcı hem de konuk oyuncu. Aynı zamanda iki bölümün senaryosuna da katkıda bulunmuş.

Yapım günümüzde maddi sorunları olan, maliyeti yüksek bir sanat dalının demode hale gelmemesi için verilen uğraşın altını da çiziyor. İnsan ilişkilerini, hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, orkestra üyelerinin de hepimiz gibi olduğunu anlatıyor.

5d45611c930a47bec7ab2ff24273028a

        Dizinin afişi…

Dizi izleyiciden, eleştirmenlerden, en önemlisi klasik müzik çevrelerinden tam not aldı. Sanırım bunun nedenlerinden biri, yüksek kültür ürünü olan klasik müziği sıradan izleyici için de sıkılmadan izlenebilir kılması. Bunu yapmak çok da kolay değil. Ama bu asla basit, derinliği olmayan bir dizi yapıldığı anlamına gelmiyor. Aynı zamanda dinamik bir tempoya sahip, hem de drama ile komediyi ustalıkla birleştiriyor. İçinde aşk da var, kıskançlık da, hırs da…

Dizinin çeşitli bölümlerden parçalar içeren, başarılı fragmanı aşağıda izlenebilir:

Orkestranın bol sürprizli açılış gecesini anlatan final bölümünde çaldığı Finli besteci Jean Sibelius’un keman konçertosunun tamamını ise aşağıdaki linkten dinleyebilirsiniz:

Yazım Jazz Dergisi’nde Yayımlandı!

Ocak ayı göz açıp kapayıncaya kadar geçer benim için hep. Bu sefer de farklı olmadı. Ama bir bereketle geldi Ocak bu yıl. Jazz Dergisi’nin en yeni sayısında bir yazım yayımlandı! Efsanevi vokalist Nina Simone’un kızı Lisa Simone’un Kasım ayında Londra’da verdiği konserden izlenimlerimi Ocak 2015 sayısında bulabilirsiniz. Üç aylık periyotlarla yayımlanan Jazz’ın satış fiyatı 10 TL. Dergiyi alamayanlar için de hizmette sınır yok (!), yazımı aşağıya da kopyaladım. iPad sahipleri bu yayını ücretsiz olarak indirip okuyabilirler. Derginin internet sitesi olmadığı için yazımın linkini maalesef veremiyorum. Sadece İçindekiler bölümüne buradan ulaşmak mümkün.

JAZZ1

Jazz Dergisi Ocak 2015 sayısının kapağı… (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Derginin son sayısının İçindekiler bölümü (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Derginin son sayısının İçindekiler bölümü (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Yazının ilk bölümü  (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Yazımın ilk bölümü (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Yazının ikinci bölümü (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Yazımın ikinci bölümü (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Ayrıca Lisa Simone’la tanışmak, kendisinin müziğini ve verdiği söyleşiyi dinlemek isteyenlere önerim şu link:

Konuk Yazarlık Girişimlerim Meyve Verdi!

Uzun bir Noel ve yılbaşı molasından sonra karşınızdayım. Yılbaşı tatilinde Berlin’deydim. Çok soğuk ama güzeldi. Onu da ayrıca yazacağım.

Bu aralar bloga fazla yeni içerik ekleyemediğimi biliyorum ama boş durmadım, başka sitelere katkıda bulundum 🙂 Bunlardan biri de Esra Öz’ün blogunda yeni yayımlanan, İngiltere’de gazetecilik konulu röportajım oldu. Bu fırsat için kendisine teşekkür ediyorum. Okumak isterseniz işte burada!

IMG_7543

Benim için heyecan verici bir başka gelişme de Cazkolik adlı beğenerek izlediğim caz müzik sitesinde konuk yazarlık yapmaya başlamam oldu. Bu olanak için sitenin kurucusu Feridun Ertaşkan’a minnettarım. Burada yayımlanan ilk yazıma daha önce blogumda yer vermiştim. Ama yine de Cazkolik versiyonunu görmek isterseniz o da burada!

Bundan sonra Londra’da gittiğim konserleri ve diğer sanat etkinliklerini Cazkolik’e özel yazacağım ve buradan da paylaşacağım.

kopru

Londra’nın meşhur Tower Bridge adlı köprüsü… (Fotoğraf: Ayşe Taylan)

Ayrıca Jazz Dergisi’nin Ocak sayısında da bir konser izlenimi yazım çıkacak. Yayımlanan versiyonu şu linkte:

Umarım yılbaşı geceniz eğlenceli geçmiştir. Harika, tam da istediğiniz gibi bir yeni yıl geçirmenizi diliyorum ve huzurlarınızdan şimdilik ayrılıyorum 🙂

Sevgiler…

Chucho Valdes: One-man Band of Latin Jazz!

Kings Place hosted a magnificent concert by legendary Cuban pianist, composer and arranger Chucho Valdes on 22 November 2014. This sold-out show was a highlight of London Jazz Festival.

To be completely honest, I almost got disappointed at first that Chucho was alone in the stage, it was Latin jazz after all! It took me only two songs to admit my mistake because he was actually a one-man band! His complex harmonies likened the music to a jigsaw puzzle amusing to assemble. We were mesmerised to see Chucho’s hands “float like a butterfly” on the piano. The 72-year-old pianist played all the songs by heart, but we should not be surprised: Chucho started to learn music at three years of age. His first teacher was Bebo Valdes, his father and soundtrack composer of “Chico and Rita”, an admirable animated film for adults. As `one of jazz piano’s great virtuosos’ ***, Chucho won eight Grammy awards during his career, including three Latin Grammys.

Latin cazının maestrosu Chucho Valdes (Fotoğraf: Özgür Yüzak)

Chucho Valdes: Maestro of latin jazz… (Photo credit: Ozgur Yuzak)

The concert was devoted not only to Cuban music, but also to jazz and Latin jazz. We enjoyed very popular songs such as Duke Ellington’s exciting “Caravan”, “Besame Mucho”, maybe the most worn-out song of all times and Barbra Streisand’s famous ballad “People.” But it was not same old same old, as Chucho gave these songs a kiss of life! Also, thanks to his original arrangement, “Over the Rainbow” did not feel incomplete without vocals.

After one set without intervals, Chucho sighed when he was requested an encore. He made us laugh. He then was convinced to a second encore thanks to our ceaseless applause. When it was all over, I did not quite get how 75 minutes flew away! I was still driven by the Cuban breeze Chucho delivered with his floral shirt, and his amazing music.

*** According to The Guardian’s jazz critic John Fordham

Latin Cazının “Tek Kişilik Dev Kadrosu” Chucho Valdes Londra’daydı!

Bu yazım 20 Aralık 2014 tarihinde http://www.cazkolik.com adlı internet sitesinde yayımlanmıştır: Yazıyı okumak için tıklayın

Londra Caz Festivali kapsamında gittiğim ikinci konseri ise 22 Kasım akşamı Chucho Valdes verdi. 72 yaşındaki Kübalı piyanist, besteci ve aranjör, sahneye çiçekli gömleği, ışıl ışıl parlayan kol düğmeleri ve siyah rugan ayakkabılarıyla çıkarak Küba esintilerini bize kadar taşıdı. İspanya’da yaşayan sanatçıyı Kings Place adlı kültür merkezinde üç akşam üst üste vereceği konserlerden sonuncusunda izledim. Biletler önceden tükenmişti. Elleri bütün gece piyanonun üstünde deyim yerindeyse “kelebek gibi uçtu.” Hem de kendinden çok genç bazı sanatçıların aksine, sahneye notasız çıktı ve bu yaşında tüm şarkıları ezberden çaldı.

Latin cazının maestrosu Chucho Valdes (Fotoğraf: Özgür Yüzak)

Latin cazının maestrolarından Chucho Valdes
   (Fotoğraf: Özgür Yüzak)

Bence tüm zamanların en güzel çizgi filmlerinden biri olan Chico and Rita’nın müziklerini yapan piyanist babası Bebo Valdes oğlu Chucho’ya üç yaşında müzik öğretmeye başlamış. The Guardian gazetesinin caz eleştirmeni John Fordham’a göre “caz piyanonun en şahane virtüözlerinden biri” olan Chucho, kariyeri boyunca beş Grammy ödülüyle bu özelliğini adeta tescillemiş. Dünyanın en iyi beş piyanistinden biri olarak gösterilen müzisyen aynı zamanda babası, kendisi ve oğlundan mütevellit piyanist ailesinin en ünlüsü.

Başlangıçta Chucho’nun tek başına çalacak olmasını yadırgadım, latin caza bir perküsyon, en azından bir “shaker” ister dedim. Ama yanıldığımı birkaç şarkı sonra anladım. Zira Chucho zaten tek kişilik bir orkestraydı! Çünkü icra ettiği kompleks armoniler konseri çözmesi çok zevkli bir bulmaca haline getirmişti.

Sadece Küba müzikleri değil, caz ve latin caz parçalarının da icra edildiği konserin belki yarısı çok bilinen şarkılardan oluşuyordu. Ama Chucho bunlara yeniden hayat öpücüğü vermeyi bildi. Duke Ellington’ın “Caravan”ı,  tüm zamanların popüler ve belki de en eskitilmiş latin şarkısı “Besame Mucho” ve Barbra Streisand’in ballad’ı “People” bunlardan birkaçıydı. Zengin piyano aranjmanı pek enstrümantal çalınmayan “Over the Rainbow” şarkısında vokal desteğini aratmadı. Kah yumuşak melodilerle ruhumuzu okşadı Chucho, kah enerjisiyle bizi göklere taşıdı. Tek set halinde verdiği konserin ilk bis’inde bir “ah” çekti Chucho. Güldük hep birlikte. Yorulmuş olacaktı. İzleyicinin ısrarlı alkışları onu ikinci bir bis yapmaya ikna etti. Bütün salonun bayıldığı konser bittiğinde bir buçuk saatin nasıl geçtiğinin ancak farkına vardım. Salondan ayrılırken Chucho’nun müziğiyle sarmaş dolaştım…